സ്വപ്നത്തിന്‍റെ  ഈയലുകള്‍

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്

ചിറകുകളടര്‍ത്തി

യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേക്ക്

മടങ്ങിയെത്തുന്നത്,

ജീവിതം 

ഓര്‍മചിറകുകളെ

കുടഞ്ഞെറിയും

പോലെ..

മരണത്തിന്‍റെ പേരില്‍

നിറഞ്ഞു കത്തിയ

ഒരു നിലവിളക്കിന്റെ

തെളിച്ചത്തിലേക്ക്,

കരച്ചില്‍ പുരണ്ട

ഒരു സന്ധ്യയിലേക്ക്‌.......,

പട്ടടയുടെ ചുവന്ന നിറങ്ങളിലേക്ക്,

പുഴയില്‍ പരന്നു തുടങ്ങിയ

ഭസ്മരേണുക്കളെ,

മോതിരവിരല്‍

ചുംബിചെടുത്ത

കറുകപ്പുല്ലിനെ,

കണ്ണീരില്‍

കുതിര്‍ന്നു പോയ

ഒരുരുള ബലിച്ചോറിനെ,

എങ്ങിനെയാണ്

ഈ ഓര്‍മകളെ

മരണത്തിന്‍റെ പേരില്‍

വിളക്കി ചേര്‍ക്കുക..??

പെയ്യുന്നതിങ്ങനെ..

ഭൂമിയെ മഴ നൂല്കൊണ്ടു 

കോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍

ശ്രമിക്കുന്ന ആകാശം

എത്ര വലിയ വിഡ്ഢിയാണ്?

വെറുതേ വെറുതേ 

പെയ്തു തീരുന്നതിങ്ങനെ..